Το μικρό αυτό βιβλίο έχει το εξαιρετικό προνόμιο να συνδυάζει δύο από τις επτά τέχνες των αρχαίων. Είμαστε Βέβαιοι ότι θα αποτελέσει έκπληξη, τόσο για τους ανθρώπους της ποίησης όσο και για κείνους του χορού, που δεν είχαν σκεφτεί ότι η τέχνη τους συνδυάζεται τόσο ταιριαστά με την άλλη. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο είναι να εξερευνούν καθημερινά τις σχέσεις της δικής τους τέχνης με μια τρίτη: τη μουσική.
Βέβαια για τους αρχαίους Έλληνες μια τέτοια παρατήρηση θα ήταν περιττή, μια κι εκείνοι θεωρούσαν τις τρεις αυτές τέχνες σαν ενιαίο σύνολο, όπου ο λόγος, το μέλος και η κίνηση λειτουργούσαν μαζί ρυθμιζόμενες από ένα κοινό μέτρο. Όμως με το πέρασμα των αιώνων οι τρεις συνιστώσες αποκολλήθηκαν, αυτονομήθηκαν, αδιαφόρησαν η μία για τις άλλες και έφτασαν να απορρίπτουν εντελώς το μέτρο. Έχουμε όμως ακόμα στις μέρες μας ισχυρά παραδείγματα όπου ξαναβρίσκονται μαζί, όπως στους δημοτικούς χορούς και σε αρκετές σύγχρονες χορογραφίες.
